Duurzaamheid, de definitie voorbij

In mijn vorige column maakte ik al korte metten met zogenaamde groene en duurzame initiatieven, maar duurzaamheid gaat heel veel verder dan een mooie advertentie in een groene glossy. Want wat is duurzaam nou eigenlijk?

Duurzaamheid komt van het Latijnse sustinere: in stand houden. Het woordenboek zegt: ‘Wat lang blijft bestaan, met een lange levensduur.’ En in 1987 definieerde een VN commissie duurzame ontwikkeling als: ‘Een ontwikkeling die voorziet in de behoeften van de huidige generatie, zonder de behoeften van toekomstige generaties, zowel hier als in andere delen van de wereld, in gevaar te brengen.’

In mijn zoektocht naar de echte betekenis van duurzaam, kwam ik erachter dat er een framework is opgesteld die rekening houdt met de zogenaamde vijf p’s: people, planet, prosperity, peace en partnership.

Met deze wetenschap zou het niet zo moeilijk moeten zijn om duurzame keuzes te maken. Toch wordt duurzaamheid in de praktijk vaak uitgevoerd met simpele, symbolische acties. Bijvoorbeeld elektrische auto’s waar de benodigde grondstoffen én de elektriciteit lang niet altijd de vijf p’s van het framework dekken.

Zonnepanelen die zorgen voor onbalans op het elektriciteitsnet. Gesjoemel met ‘groene’ datacenters die draaien op grijze energie, maar groen worden gewassen door nietszeggende certificaten. Duurzaamheid lijkt steeds vaker een marketingterm in plaats van een werkwoord.

De meest duurzame keuze is altijd dat we iets minder zouden moeten doen, niet per definitie anders. Minder kopen, minder reizen, minder verspillen. En dat is precies waar de schoen wringt. We willen een duurzame wereld, zolang we zelf maar niets hoeven in te leveren. Ons verlangen naar groei en comfort staat dat volledig in de weg. Pas als we dat onder ogen durven zien, kan duurzaamheid echt duurzaam worden.

Vergeet dus alle mooie definities en campagnes. Duurzaam is een ongemakkelijke confrontatie met onze eigen keuzes. Voor vandaag en voor morgen. Echte duurzaamheid vraagt iets van ons allemaal.