Toch een familiebedrijf
Zelf kom ik uit een familiebedrijf. Opgericht door mijn opa, overgenomen door mijn vader en oom, later gesplitst en voortgezet door mijn oudste broer en neef.
Regelmatig is mij gevraagd: wil jij niet in de zaak? Nee. Los van het feit dat de agrarische sector mij niet trok, ging het bij ons thuis altijd over de zaak. En opvallend vaak over de minder leuke kanten van het ondernemerschap. Klanten die niet betaalden. Personeel dat ziek was. Gedoe met de bank. Enfin, de standaardonderwerpen aan de keukentafel van een ondernemersgezin.
Na de autovakschool in Driebergen ging ik daarom gewoon bij een baas werken. Auto’s verkopen, punt. Ironisch genoeg kwam ik terecht bij een familiebedrijf. Daar zag ik een heel andere familiedynamiek. Vader was al op leeftijd, zoonlief barstte van de ambitie en zag pa liever gisteren dan morgen vertrekken. De spanning tussen die twee was dagelijks voelbaar. Intenser dan ik van huis uit kende.
Daarom heb ik een advies aan ondernemers die dromen van opvolging door hun kinderen: praat vooral over de toekomst. Vraag hoe je zoon of dochter het bedrijf over vijf of tien jaar ziet. Vaak is er een periode waarin je samen de kar trekt. Dan helpt het enorm als je dezelfde kant op wilt.
Inmiddels ben ik bijna 25 jaar ondernemer, waarvan de laatste 16 jaar geheel zelfstandig. Althans, op papier. Want uiteindelijk is mijn gezin gewoon medeaandeelhouder. Niet bij de Kamer van Koophandel, maar wel in alles wat ondernemen met een gezin doet. Mijn vrouw is betrokken bij het bedrijf, mijn kinderen soms als leverancier. Ze hoeven niet iedere ochtend op kantoor te verschijnen om toch onderdeel te zijn van de onderneming.
Ik heb geleerd dat ik zakelijk niet boven mijn gezin moet staan, maar ertussen. Best lastig, want hé: ik ben toch de baas? Maar hoe meer ik deel, hoe groter het draagvlak. Tegenvallers worden gedeelde frustraties, meevallers vieren we samen.
Blijkbaar heb ik uiteindelijk tóch een familiebedrijf gekregen. Alleen heel anders dan vroeger thuis.